Januari 2016 Heemsteeds Philharmonisch Orkest

Januari 2016 Heemsteeds Philharmonisch Orkest

Verrassend Nieuwjaarsconcert Classic Concerts

@Joop van Nes jr.

 

Een grote verrassing was er voor de vele toehoorders aan het einde van het Nieuwjaarsconcert van de stichting Classic Concerts, afgelopen zondag in de Protestantse kerk.Zonder aankondiging, zeg maar als een soort van toegift, speelde het Heemsteeds Philharmonie Orkest (HPO) een bijzonder werk van Johann Strauss sr.: de Radetzsky Mars, beter bekend als het traditionele slot van het al even traditionele Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker.

 

Het eerste concert van het jaar van het HPO mag ook zo langzamerhand

wel onder het woord ‘traditie’ komen te vallen. Volgens presentatrice Toos Bergen van Classic Concerts was het al voor de twaalfde keer dat dit amateurorkest de eerste editie van de jaarlijkse reeks klassieke concerten voor zijn rekening nam en dat in het zestiende jaar dat de stichting dit organiseert. Het programma loog er niet om. Voor de pauze was het Ludwig van Beethoven die zijn Symfonie nr. 7 in A, op. 92 uitgevoerd hoorde worden. Het werk werd voor het eerst uitgevoerd in Wenen op 8 december 1813 tijdens een benefietconcert voor de soldaten die gewond waren geraakt tijdens de

Slag van Hanau. Beethoven dirigeerde het stuk zelf. De compositie werd goed ontvangen, en het allegretto moest zelfs herhaald worden. Het is geschreven voor

2 fluiten, 2 hobo’s, 2 klarinetten, 2 fagotten, 2 hoorns in A, E en D, 2 trompetten in D, pauken en strijkers. Het was dus op het lijf van het orkest geschreven.  Het werd een spektakelstuk, dan weer fors uithalen of zeer gevoelig. Met andere woorden: dirigent Dick Verhoef had zijn orkest volledig in de hand.

 

Na de pauze een nogal kort werk van de componist Edward Elgar die aan het einde van de 19e eeuw en in het begin van de vorige eeuw in Engeland leefde en werkte. Zijn Chanson de Nuit, op. 15, nr. 1, was samen met de andere onderdelen van het programma een afspiegeling van hetgeen dit orkest in zijn mars heeft. Tot slot van Johannes Brahms zijn ‘Variationen über ein Thema van Joseph Haydn’, op. 56a. Het stuk

laat Brahms zien als de oude, wat gezette man die zich verschuilt achter een enorme grijze baard. Veel tijdgenoten waardeerden Brahms echter vooral vanwege zijn kamermuziek en symfonieën. In deze eerbiedwaardige genres gold hij als de ware erfgenaam van Beethoven en dus werd ook de uitvoering van het HPhO in deze trant neergezet. Na de al eerder genoemde ‘toegift’ kon het orkest bij het publiek geen

fout meer maken en sloot Verhoef een prachtig concert af.


Comments are closed.